پریروز تولد بلاگم بود. به همین زودی یکسال گذشت. در این دوره یکساله با چه دوستان خوبی که در این دنیای مجازی آشنا نشدم و چه اتفاقاتی که نیافتاد. در این لحظه می خوام از همه دوستان خوبی که در این یکسال با نظرات و کامنتهای خودشون لطف کرده و نظر دادند تشکر کنم.

در زندگی آدم نقاط و لحظاتی هست (Milestone) که آدم می ایسته و به پشت سرش نگاه میکنه. خیلی دور نه. میبینه کجا بوده و الان کجاست. به مسیری که طی کرده، مشکلاتی که پیش آمده و کسانی که آمدند و آنانی که رفتند. بعد سر می چرخونه و به مقابل نگاه میکنه و به راهی که هنوز درپیشه. یعنی دفعه بعدی که ایستاده و برمیگردم چه زمانی خواهد بود و من در کجا قرار خواهم داشت. ایا آنقدر دوام می آورم که به نقطه بعدی برسم یا در میانه راه روبه بالا تغییر مسیر خواهم داد؟!

و یک تشکر ویژه از آسمونه آبی که با تاکید و سفارش اون این بلاگ راه افتاد وگرنه بازهم تنبلی جلومو میگرفت.

تا تولد دوسالگی بدرود.