جاتون خالی جمعه با بچه ها رفته بودیم غار کهک، بماند که بارون گرفت و دوساعت طول کشید بریم داخل چاه ورودی و ..... ، قابل توجه بعضیها اصلا هم لیز نخوردم، تازه کلی هم کمک حال دیگران بودم.

بگذریم، در انتهای غار وقتی چراغها رو خاموش کردیم، ناگهان تاریکی مطلق شد و سکوت. جالب اینجاست که در تاریکی زمان نمیگذره، در دل تاریکی به همه چیز فکر میکنی، اینکه تنهایی. جالبه غار رودافشان هم که رفته بودم همین حس بهم دست داد اولین چیزی که به مغزم خطور کرد این سوال بود: خدایا کجایی؟ ......

اگه منو تو این تاریکی رها کنی، کجا برم، چکار کنم؟ ....

آخرش صدای مغزتو هم می شنوی، اگه به مدیتیشن ادامه بدی دیگه صدای مغزتو هم نمی شنوی. اونوقت ناب ترین لحظاته. یکی از بچه ها آهنگ فیلم "حکومت نظامی" رو گذاشت اثر تئودوراکیس، دیوونه میشی......